Konflikty w pracy zdarzały się, zdarzają i zdarzać będą. Do częstych spięć dochodzi na linii pracodawca – pracownik. Szef może być niezadowolony z innych, a wyładuje się na nas, może mu się nie podobać nasza praca i głośno zwróci nam uwagę. Wtedy albo kładziemy uszy po sobie, albo stawiamy się bo jesteśmy przekonani, że niesłusznie ma do as pretensje. Mnie też zdarzyła się bardzo nieprzyjemna sytuacja. Pewnego dnia (pracuję rozwożąc przesyłki kurierskie) rozwoziłem właśnie przesyłki kurierskie. Były to bardzo pilne przesyłki kurierskie. Trzeba było dowieść je na czas. Pech chciał, że zespół mi się samochód. Zanim przyjechał kolega z podmiana upłynęło trochę czasy. Niestety przesyłki kurierskie nie dotarły do klientów na czas. Nazajutrz szef wytknął mi to w obecności zespołu. Jego uwagi odebrałem dotkliwie. Wysłuchałem jednak szefa, nie przerywając mu. A kiedy opadły emocje – poprosiłem go o spotkanie w cztery oczy. Zarzuty szefa wydawały mi się niesłuszne. Przecież to nie moja wina, że samochód się zespół (złośliwość przedmiotów martwych). Udowodniłem, że się myli obwiniając mnie za opóźnienie przesyłek kurierskich. Rozmowa była konkretna. Pozdrawialiśmy sobie. Szef przeprosił mnie. Uznał, że rzeczywiście niesłusznie mnie oskarżył szef przyznał mi racje. Obiecał, że teraz mechanicy będą częściej sprawdzać sprawność samochodów, aby na przyszłość przesyłki kurierskie docierały do adresatów na czas. Delikatnie poprosiłem też szefa, aby następnym razem (chociaż miałem cichą nadzieję, że nie będzie następnego razu), aby w przyszłości nie wygłaszał uwag przy wszystkich, bo to stawia nas w dość kłopotliwej sytuacji. Jednak mam mądrego szefa. Zrozumiał to. Być może zdał sobie już wcześniej z tego, że przesadził w krytyce. Ja ze swojej strony dałem mu szansę na ciche przeprosiny. Nie obnoszę się jednak z twarzą zwycięscy.